To zasługa pilotów amerykańskich, którzy w czasie II wojny światowej skracali czas oczekiwania na loty bojowe, ścigając się po betonowych nawierzchniach lotnisk i hangarów, na własnoręcznie zbudowanych wózkach.

Wózek to po amerykańsku kart, a więc "Go-kart", czyli "tocz się wózku". Była to wówczas wyłącznie zabawa, ale w 1956 roku Art Ingles - mechanik w firmie Kurtis Craft Comp, zbudował pierwszego karta napędzanego silnikiem kosiarki do trawy, marki West Bend o mocy 1,85 KW i hamowanego hamulcem... ręcznym. Ten pojazd, zaprezentowany podczas wyścigów samochodowych w Pomona, od razu podbił amerykańską publiczność, przede wszystkim młodzieżową. Niejaki Duffy Livingstone założył pierwszą wytwórnię pojazdów na małych kółkach i potem nie mógł nadążyć z realizacją zamówień. Było ich dziesiątki tysięc.

W 1957 roku Kartingowy Klub Amerykański GKCA opracował pierwszy regulamin, który przetrwał prawie 10 lat. W 1958 roku pierwsze karty trafiły z USA do Wielkiej Brytanii. Tam powstało wiele firm specjalizujących się w ich budowie - w 1960 roku było ich już 120.

Pierwsze polskie karty zbudowano w 1960 roku, a inicjatorem ich powstania był tygodnik "Motor", zarazem publikując pierwsze informacje o kartingu na świecie. Źródłem ich napędu były dwusuwowe silniki rozmaitych marek o pojemności skokowej od 50 do 200 ccm.

Po pokazowym wyścigu we Wrocławiu, pierwsze zawody odbyły się 22 lipca 1960 roku na bieżni stadionu sportowego w Częstochowie, a zawodnicy walczyli o Puchar Przechodni Redakcji Tygodnika "Motor" - pierwszym zdobywcą był Z. Pietkiewicz z Gdyni. Kolejne zawody rozegrano w Gdyni oraz na Placu Defilad w Warszawie.

W 1962 roku, w Międzynarodowej Federacji Samochodowej FIA powołano Międzynarodową Komisję Kartingową CIK, która opracowała obowiązujące na świecie regulaminy (w 1997 roku została przekształcona w Światową Federację Kartingową, w 2000 roku powrócono do pierwotnej nazwy). Obecnie Międzynarodowa Komisja Kartingowa CIK-FIA zrzesza 98 krajów.

Aby startować w zawodach wystarczy mieć zaledwie ukończone 8 lat. Kart ze względu na prostą budowę może być obsługiwany, naprawiany czy też konstruowany przez najmłodszych. Karting zawsze postrzegano jako sport młodzieżowy, stanowiący doskonałe przygotowanie młodych ludzi do życia w zmotoryzowanym społeczeństwie. Jednocześnie był kuźnią kadr dla wielu dyscyplin sportu motorowego, takich jak wyścigi, rajdy samochodowe.

Już od 1968 roku karting w Polsce trafił do szkół. Uczniowie technikum w Koszalinie i Legnicy budowali w ramach zajęć technicznych pierwsze karty, na których później startowali w zawodach. Oprócz zawodników, przy kartingu wykształciła się też spora kadra mechaników.

W 1975 roku karting został uznany przez ówczesne Ministerstwo Oświaty i Wychowania jako jedna z metod politechnicznego wychowania młodzieży i zalecony do popularyzowania w szkołach w ramach zajęć pozalekcyjnych. W tym samym czasie Polski Związek Motorowy zawarł porozumienie w sprawie rozwoju kartingu ze Szkolnym Związkiem Sportowym i Związkiem Harcerstwa Polskiego. Zakupiono 150 kartów przeznaczonych dla szkół.

W 1975 roku powstała samodzielna Główna Komisja Sportu Kartingowego ZG PZM, która zarządza tą samodzielną dyscypliną w naszym kraju.

Na podst. materiałów Briggs & Stratton
Autoryzacja: Wiesław Tymiński